بي‌بها جنس وفا ماند هزاران افسوس

شاعر : فروغي بسطامي

که ندانست کسي قيمت اين کالا را بي‌بها جنس وفا ماند هزاران افسوس
که نخورده‌ست کس امروز غم فردا را حاليا گر قدح باده تو را هست بنوش
کز چه رو سوخته پروانه‌ي بي‌پروا را کسي از شمع در اين جمع نپرسد آخر
که به يک غمزه زند راه دو صد دانا را عشق پيرانه سرم شيفته‌ي طفلي کرد
که بلايي رسد آن سرو سهي بالا را سيلي از گريه‌ي من خاست ولي مي‌ترسم
قطره ديدي که نيارد به نظر دريا را به جز از اشک فروغي که ز چشم تو فتاد
که کسي نشکند اين گونه صف اعدا را صف مژگان تو بشکست چنان دل‌ها را
کافرم ، کافر، اگر نوش کنم خرما را نيش خاري اگر از نخل تو خواهم خوردن
اي بسا نور دهد ديده‌ي نابينا را گر ستاند ز صبا گرد رهت را نرگس